Okulumuz, Trabzon’un şirin ilçesi Beşikdüzü’nde 1939 yılında Taş Binada (şimdiki Atatürk Lisesi’nin bahçesinde ki) Eğitmen Kursu olarak açıldı. 1940 yılında 3802 Sayılı Kanunla Köy Enstitüsü’ne dönüştürüldü. Eski hükümet binasının da bir bölümünü kullanan Beşikdüzü Köy Enstitüsü, 1951 yılına kadar yatılı-karma ( kız-erkek ) eğitim yapan enstitünün kız öğrencileri Kızılçullu Köy Enstitüsü’ne nakledilmesiyle Erkek Köy Enstitüsü haline getirildi. 1952–1953 Öğretim Yılında kapatılan Kızılçullu Köy Enstitüsü’nün kız öğrencileri tekrar Beşikdüzü Köy Enstitüsü’ne nakledildi. Erkek yatılı öğrenciler değişik köy enstitülerine dağıtılarak, okulumuz Beşikdüzü Kız Köy Enstitüsü haline getirildi.

1954 yılında çıkartılan 6234 Sayılı Kanun’la Öğretmen Okulları ve İlköğretmen Okulları ile birleştirilerek İlk Öğretmen Okulu haline getirildi. Beşikdüzü Kız İlköğretmen Okulu adı altında 6 yıllık öğretim yapan okulumuz 1973–1974 Öğretim Yılına kadar öğretmen mezun etmiştir.

1974–1975 Öğretim yılından sonra adı Beşikdüzü Kız Öğretmen Lisesi olarak değiştirilen okulumuzun öğretim süresi ilkokuldan sonra 6 yıl olmuştur. Okulumuzda gündüzlü, paralı-parasız yatılı kız öğrenciler yanında az da olsa erkek öğrencilerimiz de öğrenim görmüştür. 1974 yılında öğretmen okullarının kapatılması ile bu okullar 1980 yılına kadar Bakanlığımız Öğretmen Okulları Genel Müdürlüğü’ne bağlı kalmış,1980 yılında genel müdürlüğün kaldırılmasıyla bir ara Yüksek Öğretim Genel Müdürlüğü’ne, daha sonra Orta Öğretim Genel Müdürlüğü’ne bağlı eğitim öğretimini sürdürmüştür.

1983–1984 Öğretim yılından itibaren yeniden çıkarılan, Öğretmen Liseleri yönetmeliğine göre idari sistemi tekrar düzenlenen okulumuz, öğretmen yetiştiren kurumlara öğrenci yetiştirmek amacıyla ders programını yeniden düzenlemiştir. Meslek dersleri öğrencilere okutulmaya başlamış, öğretmen yetiştiren yüksek öğretim kurumlarına göre bölümlere öğrenciler yönlendirilerek eğitim-öğretimini sürdürmüştür. Okulumuz 1989–1990 Öğretim Yılı’nda Anadolu Öğretmen Lisesi haline getirilmiştir. Okulumuzun açılış amacı 1739 Sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu çerçevesinde Eğitim Fakültelerine daha kaliteli öğrenci yetiştiren kaynak okul olarak belirlenmiş ve programları ona göre düzenlenmiştir.

1989–1990 öğretim yılından itibaren Beşikdüzü Anadolu Öğretmen Lisesi olan okulumuz bir yıl hazırlık + 3 yıl lise öğretimi olarak 4 yıl eğitim verir hale geldi. 

Daha sonra İstanbul Menkul Kıymetler Borsası tarafından beş adet ek binayla okulun imkânları daha da artırılmıştır. 2003 tarihinde okulun adı bir kez daha değiştirilmiş ve Beşikdüzü İMKB Anadolu Öğretmen Lisesi olmuştur.

Güzel Okulum

Bazı binalar vardır ki bina hüviyetlerinden sıyrılarak kurulmuş oldukları mekânların kaderlerine yön verir. İşte, Beşikdüzü Anadolu Öğretmen Lisesi, kuruluşundan bu yana böyle sihirli bir görevi üstlenmiş, kendisi değişirken çevresini de bu değişim harmanı içerisinde yoğurmayı başarmıştır. 1939 yılında Beşikdüzü Eğitmen Kurs Okulu adıyla açılan okul; ertesi yıl, yani 1940'ta Beşikdüzü Köy Enstitüsü tabelâsını taktı. İlk Köy Enstitüleri'nden biri olma şansını yakalayan Beşikdüzü Anadolu Öğretmen Lisesi için değişim bu kadarla kalmıyordu elbet. 1954'te Beşikdüzü Kız İlköğretmen Okulu, 1974'te Beşikdüzü Kız Öğretmen Lisesi, 1989'da Beşikdüzü Anadolu Kız Öğretmen Lisesi ve daha sonra Beşikdüzü Anadolu Öğretmen Lisesi oldu. Son olarak 2003 yılında İMKB' nin yaptığı büyük bir yatırımla okulun ismi Beşikdüzü İMKB Anadolu Öğretmen Lisesi olarak değiştirildi.

Beşikdüzü İMKB Anadolu Öğretmen Lisesi, İstanbul Menkul Kıymetler Borsasının da ilâve ettiği irili ufaklı onlarca binayla bir kampüs görünümünde. Okul içerisinde yürütülen eğitim-öğretim faaliyetleri ise elbette gözden kaçmıyor. Bulunduğu bölgede en kaliteli öğrencileri en iyi şekilde yetiştirme misyonunu başarıyla yapan Öğretmen Lisesi, ülkenin bahtını değiştirmek için bir fabrika misali hummalı bir şekilde, geceli gündüzlü çalışıyor. Tüm eğitim kurumlarımız gibi nice incileri büyütüyor bağrında ve her gün nice sevinçlerle dolup boşalıyor koridorları.

Her gelen inci,

Mercan elbiseler giyer.

Gelen giyer, giyen gider.

Bu hep böyle, devam eder.

Fakat bu çatının altında yaşayan biz öğretmen ve öğrenciler için yukarıda bahsettiğimiz kuru bilgilerin ötesindedir, çok bilinen adıyla, Öğretmen Okulu. Olur ya bir gün sizin de yolunuz düşerse Karadeniz'e bekleriz sizleri, küçük bir muhabbet eşliğinde çayımızı içmeye.

Bu sevimli mekân, inzivaya çekilmiş, görücüsünü bekleyen suskun ve kederli bir güzel gibi çamların arasından başını kaldırarak, tereddütlü bakışlarla kapıda karşılar ziyaretçisini. Dış kapıdan adımınızı attığınızda Karadeniz titrek ve çalkantılı hâliyle arkanızda kalmıştır artık. Şimdi gökyüzüne abidevî yeşilliklerle uzanan ağaçların saltanatı altında rahat adımlarla okul kapısına doğru yol alabilirsiniz. Bu sessizlik ve huzur bir davettir aslında misafirine. Ben, mutluluk içinde uyuyan bu güzellikte, hüznün ve sabırla bekleyişin türlü tatlarla yoğrulmuş buruk, acımsı çeşnisini bulmuşumdur daima.

Yeşil, ağaç, çiçek ve koku ziyafeti ortasında yalnız da kalmış olabilirsiniz. Böyle zamanlarda yeryüzüne yayılan bu okşayıcı ve avutucu güzelliğin ortasında kâh o yana kâh bu yana; aynı ritmi koruyarak, derin hayallerle, belirsiz noktalara bakarak dolanıp durursunuz. Hele bir de ellerinizi ceplerinize sokmuş veya kadınlara mahsus vakur bir eda ile göğsünüzün üstünde birleştirmişseniz; kurduğunuz buruk özlem dolu hayaller, sizi daha otantik daha erişilmez mecralara sürüklemiş demektir.

Pek az insana ve yapıya nasip olmuştur böyle muazzam seyir. İnsan bu güzelliği gezerken bir şeyleri uyandırıyor olmanın ürkekliği içinde daima korkulu ve ürkektir. Bu derin dinginliğin ve serinliğin içerisinde bir köşeye çekilip birkaç satır yazıyı ciddiyetle okuma fırsatı bulduğunuzda, okumanın ve bilginin ne kadar geniş, sıcak bir derya olduğunu fark edersiniz. Dimağınızda biriken tatlı tortu, bütün organlarınızı okşayıcı ve avutucu rehavetiyle sardığı zaman hayatın manasını daha iyi anlarsınız.Ve geriye dönüp baktığınızda, şuursuzca heba ettiğiniz o avare yıllarınızın pişmanlığını gönlünüzde samimi duygularla hissedersiniz.

Tüm bu hayallerle duygu alemini süsleyen seyyah, sevdiği mekânda yaşıyor olmanın sonsuz hazzını bir kez daha idrak eder; hayatı türlü zorluklarına rağmen yine de manalı bulur. Birçoğumuz belki de yaşadığımız mekâna böyle dostane duygularla bağlanmamışızdır. Fakat geriye dönüp baktığımızda mekânların insan ruhunu nasıl gergef gergef işlediğini yakından görmüş olacağız.

Kuşlar, sevinç nağmeleriyle bu daimi saltanatın tadını çıkarıyor. Onlar için okul çatıları hiçbir zaman kapılarını kapatmadı. Yatılı öğrencilerin konuşmaları ve kahkahaları ise devamlı okulun duvarlarında yankılanıyor. Ders zamanlarında derin bir sessizliğe gömülüyor her yan. Belki de en güzel musikî budur bir öğretmen için. Zaman zaman durup bu ulvî musikiyi dinlersiniz, geçmişe dönmeden edemezsiniz.

Hayatımın büyük bir bölümünü yatılı okullarda böyle karmaşık duygularla geçirdiğim için bilirim. Birbirini sevmeyen, hatta zıt kutupları temsil eden hüzün ve sevinç, yatılı öğrencilerin daimî konuklarıdır. Ailenin koruyucu, zaman zaman şımartıcı sevinç ortamından uzun bir süreliğine ayrılmak zorunda kalan bu körpe yavrular; arzuladıkları şefkat ellerinin onlara uzanamamasından dolayı tatlı bir burukluğun içerisindedirler. Diğer yandan kalabalık ortamın ve güçlü arkadaşlık bağlarının ufacık kalplerde meydana getirdiği ürperti, şen şakrak eğlenceler, sevincin kanatlanıp zirvelere ulaşmasını sağlar. Böylece, her günü aynı binaların içinde, aynı kitapların önünde, aynı öğretmenlerin ses armonisi altında; aynı monotonluğun elipsi içerisinde ağır aksak yaşayarak akşam ederler. Fakat zamanın bu monoton akışı esnasında bilgi ve ruh dünyalarında meydana gelen oluşumların farkına varamazlar. Dört yılın ardından, geldikleri gibi hüzünlü ve buruk bir ayrılığa hazırlandıklarında; çantalarını son kez toplayıp, girdikleri kapıdan bir daha ya nasip deyip yola koyulduklarında yavaş yavaş bazı şeylerin değiştiğini fark ederler. İşte o zaman çantaları biriktirdikleri inci mercanlarla daha da ağırlaşmıştır. Evren kırıntıları bu güzelim yıldızlar, aydınlığa ve bilgiye bir adım daha atmıştır.

Evren kırıntısı bu güzelim yıldızlar

Gelir, giderler,

Dünyayı bezer dururlar;

Göklerin eteğinde, toprağın koynunda

Doğdukça doğacak daha neler var

Zaman bir değirmen taşı gibi, durmadan dinlenmeden dönüp duruyor... Değirmen taşı eskiyor ; fakat zaman bir türlü eskimiyor, tekerrür ediyor. Her yıl yenileri geliyor; gelenlere yer açmak için eskileri birer birer gidiyor. Öğretmenler de öyle değil mi? Onlar da gidiyor... Fakat her ne olursa olsun eğitim yuvalarında güzel şeyler oluyor, güzel duygular yaşanıyor. Etrafınıza iyi bakın, fark etmemiş olabilirsiniz! Öyle değil mi?

Gençlik bir kitaptı okuduk bitti.

Canım bahar geçti, çoktan kış şimdi.

Hani sevicin o cıvıl cıvıl kuş?

Nasıl, ne zaman geldi, nasıl gitti?

Selami GÜN